Με αυτούς ή τους άλλους;...

Κάποιοι δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία

-πώς περιμένουμε να τερματίσουν μαζί;...

Για 'σένα, με το ένα χέρι, που κουβαλάς

-για 'σένα, με το ένα πόδι, που βαδίζεις...

Βλέπω καθημερινά "χριστούς" που καθόλου δεν διεκδικούν να τους προσδίδεται ο τίτλος του ...μεσσία!

Ίσως να ήμουν κι εγώ κομμάτι εκείνου του νοσηρού παρελθόντος σου,

που ήθελες ν' αποτινάξεις με τον παρατεταμένα μονότονο ήχο της αναπάντητης κλήσης...

Έκλεισα

-το είχες κιόλας διώξει...

Εμένα;!

Ασφάλεια, η μεγαλύτερη ...ανασφάλεια

"Βάλε κάτι επάνω σου -θα κρυώσεις"

"Πάρε ομπρέλα -θα βρέξει είπαν- αλλά και να μην βρέξει, πάρε να την έχεις"

Φόρεσα τα ίδια ρούχα με χθες -γιατί ν' αλλάξω;!

Μήπως άλλαξα αυτά που θέλω σε 'μένα;...

Και ζευγάρι ταιριαστό αυτού του φόβου η ελπίδα -αυτή η παγίδα...

Όσο νωρίτερα αντιληφθεί κανείς το πώς να μην μένει δέκτης αλλά να γίνει πομπός,

τόσο το καλύτερο...

Σηκώνω την τέντα του μπαλκονιού και μαζί το βλέμμα μου προς τα ψηλά

-επειδή υπάρχουν καλύτερα και σήμερα ξεκινώ γι' αυτά!

Στο δίλημμα ή ... ή ... απαντάμε και ... και ...

Είναι ωραία η αίσθηση να ξαπλώνεις γυμνός απ' αυτή την ελπίδα...

Είχα σχεδόν ξεχάσει...

...πως σε λένε Στέλλα

και νόμιζα πως αυτός ο ουρανός είναι πάντα κενός αλλά κι αρκετός από μόνος του

-ποτέ έναστρος, ποτέ να μην μπορούμε να κοιτάμε σ' αυτόν άστρα

ξαπλωμένοι σε λιβάδια κι ακρογιαλιές

με τα ρούχα που κυλισθήκαμε στο γρασίδι

"πλυμένα" απ' την υγρασία...

...και μετά ξέχασα πως σε λένε Ουρανία:

είχα επικεντρωθεί εκεί, στ' αστέρια

-σε κάθε ένα τους ξεχωριστά, με την προσοχή που αξίζει στην διαφορετική ομοιότητά τους,

την ξέρεις και την ξέρω-

δεν έβλεπα την απεραντοσύνη του δικού σου ουρανού,

που "έκλεινε" μέσα της όλ' αυτά τ' αστέρια...

...Θα θυμηθώ πως έχεις δυο ονόματα,

που λέγονται κατά περίσταση,

αλλά δεν κάνει το ένα δίχως το άλλο...

Με σπασμένα τα "φρένα"...

Ποιο τέλος;! Αυτό δεν είναι το τέλος

-είναι απλά άλλο ένα: και η αρχή του δρόμου προς ένα ακόμη!

Ετοιμάζεσαι να βγεις στον λάκκο των λεόντων

κι εκεί -θυμάσαι- δεν υπάρχει διαφυγή:

θα χιμήξεις σ' εν' απ' αυτά,

που μέχρι χθες φάνταζαν (;) απόμακρα -πιο άγρια...

Το "σύστημα" μοιάζει να ξέρει πότε να σου πετάξει ένα κόκκαλο

-κι ενίοτε να μην το κάνει καν,

απλά να προσποιηθεί τόσο ώστε ν' αρχίσεις να ξερογλείφεσαι.

Δυο χρόνια παρά κάτι τώρα "νεκρός"

και τώρα θες να "ζήσεις" ξανά

-με μια διαφορά:

αυτός που έχει ήδη, δεν φοβάται μήπως "πεθάνει"...