Βροχηδόν

Τα "πατήματα" της βροχής στα τσίγκινα παραπήγματα γίνονται το μελωδικό σου ξυπνητήρι...

Κατεβαίνεις για να προλάβεις να βραχείς

και κάθε στάλα της σε ξεπλένει

σμιλεύοντας αυτό το άλλο που εφεξής θα είσαι...

Οι βρεγμένες μύτες των παπουτσιών σου βιάζονται να προσπεράσουν

τους περαστικούς που δεν "επιστρέφουν" γρήγορα

-δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, πρέπει να φτάσεις εκεί που ήσουν, να θυμηθείς...

Ανεβαίνεις στο άδειο σπίτι

-ως και τα στοιχεία της φύσης σε καλωσορίζουν: βρέχει ακόμα...

Βγαίνεις στο μπαλκόνι και καρφώνεται το βλέμμα σου -εικόνα απ' το μέλλον:

Δυο ομπρέλες κινούνται παράλληλα

κι εκεί στη γωνία

κοντοστέκονται και φιλιούνται...

Ζήσε ξανά για το μετά -για την βροχή που τελειώνει- τελείωσε!

Το βλέμμα σου, πίσω απ' τα γυαλιά ηλίου, διάτρητο απ' το φως...

Τί κρίμα -μόλις έφυγες!

Καμιά φορά χρειάζεται να πάρεις τον πιο μακρύ δρόμο για να μάθεις

-καν' το αγόγγυστα!