Λίγο παρά πολύ...

Γίνεται το πιο υπερρεαλιστικό μήνυμα να 'ναι ταυτοχρόνως και το πιο βαθιά αληθινό που έλαβες;!

Μπορείς να οικειοποιηθείς αυτό που δεν προοριζόταν για 'σένα 

και να το αντιμετωπίσεις, ίσως, καλύτερα κι απ' ότι αν ήταν;

Αν αυτό είναι που σου ανοίγει τα μάτια, που πριν λίγο έκλεισαν για ύπνο, ας είναι...

Το κλάμα στην άλλη άκρη της γραμμής είναι αυτό που έχεις μέσα σου και δεν πρόλαβες να κάνεις

-ακόμα... Συγγνώμη.

Και στο τέλος, το πνιγμένο στο κλάμα γέλιο -αυτό των ανθρώπων που δεν έχουν να χάσουν τίποτα-

αυτών που βλέπουν από ψηλά ενώ ήταν πάντα χαμηλά...

Και τούμπαλιν -ξανά και ξανά...

Πόσο είναι το λίγο και το πολύ και ποιά ζυγαριά το μετράει;

Αυτόν τον κόσμο μην τον φοβάσαι

-όσο συνεχίζει να γυρίζει με και χωρίς εσένα-

να μην πάψεις να ρωτάς...

Η απάντηση που δεν πήρες είναι αυτή που έδωσες -και σε εξυψώνει.

της Μ.

"ο απόστολος..."

Εσύ με το κοινό όνομα επέλεξες να δεις το απόκοσμο

-σε διάλεξε κι αυτό να σου δείξει το πιο κρύο πρόσωπό του για μάνα...

"ο απόστολος ανήκει..."

Εσένα με την γυναικεία καμπυλότητα,

μέσα στο "ανδροπρεπές" ανάστημα,

να στολίζεται απ' τα ριχτά σου μαλλιά

και τα σκαμμένα ζυγωματικά σε κάθε έκφραση του σιδερένιου σου βλέμματος...

"...ανήκει στους μεγάλους..."

Δεν κομπιάζεις ούτε όταν το κάνεις

-εσύ επιλέγεις το διάλειμμά σου, την αποχή που σε δυναμώνει.

Βαδίζεις αγέρωχα -δεν στέκεσαι στον καθρέφτη,

η αύρα σου τον διαπερνά: ξέρεις τί είσαι και "φτιάχνεις" τα μαλλιά σου μ' ένα τίναγμα!

"...στους μεγάλους της..."

Κι εγώ άλλαξα θέση στο γραφείο μου

-είναι μπροστά στον καθρέφτη πλέον για να με βλέπω που σε κοιτάζω...

"...της φιλολογίας"

Ναι, αυτής της τόσο ακαθόριστης -ποιάς άλλης θα μπορούσε;!

Όχι ...9 -6!

Ο "πολύ καλός επαγγελματίας" -αυτός ο βλάκας, το δίχως άλλο...

Εξαίρεται ανεξόδως καθισμένος στην άβολη καρέκλα της πλευράς του γραφείου που δεν αποφασίζει

-ακόμα κι όταν την αφήνουν να φαντασιώνεται πως το κάνει...

Συνομιλεί για όλα, εκτός απ' αυτά που πραγματικά θέλει...

"Αφεντικό, θα έδινες ευχή στην κόρη σου για κάποιον σαν εμένα;!"

Έστειλες το αίτημά σου να γίνεις κάποιος άλλος μένοντας ο ίδιος -έμεινες, έγινες...

"Και τώρα πού θα δουλεύεις;"

το παιδικό ερώτημα ζωγραφισμένο στα μάτια και στα χείλη όλων (;)

"Πώς είναι έτσι τα χέρια σου; Επιτρέπεται να δείχνουν τόσο ωραία, χωρίς αλυσίδες;

Γίνεται να βαδίζεις χωρίς τον ήχο τους σε κάθε βήμα;

-μα ...θα τρέξεις, μπορείς να φύγεις!" δεν λένε...

"Πώς είναι να 'σαι μέσα σε κλουβί

και να μην βλέπεις πως έξω σε περιμένουν ο ήλιος κι ο άνεμος για παρέα;"

απαντά αφοπλιστικά το μειδίαμά σου...

Κι εσύ στο λίκνο σου -να μην ξέρω τί ονειρεύεσαι με κλειστά κι ανοιχτά μάτια-

ας είναι, αρκεί που το κάνεις!

Σε είπα, μέσα στην αφέλειά μου, εννιά αλλά δεν άφηνες το χέρι σου κάτω

-ήθελες να 'σαι έξι, με το χέρι αγωνιστικά προτεταμένο...

Ήθελα να γεννηθείς ελεύθερη -να βλέπεις κι εμένα το ίδιο.

Μετά την πόλη του ποτέ

Στην πόλη του μετά δεν είσαι ποτέ αρκετά μεγάλος -ποτέ αρκετά έτοιμος-
πώς περιμένεις να βρεθείς αρκετά κοντά;!

Κι έτσι αναμένεις τον χρόνο που κυλάει αδυσώπητα ...αργά και θα σε βοηθήσει να τοποθετήσεις τον προηγούμενο δίνοντάς σου μια γεύση από τον επόμενο...
Στην πόλη του μετά την ασκόπως ακατάσχετη πολυλογία διακόπτουν βίαια τα αμέτρητα αποσιωπητικά
-σάμπως τελείωσε ο χρόνος για να μην προλαβαίνουν να ειπωθούν;...

Ο ήλιος δύει στην πόλη του μετά.

Στην πόλη του ποτέ τα όμορφα κορίτσια αλλάζουν πρόσχαρα πεζοδρόμιο για να μην συναντηθούν
-όχι πάντα αποστρέφοντας βλέμματα και μόνο...
Στην πόλη του ποτέ βλέπεις ζευγάρια ματιών καρφωμένα πάνω σας
-ματιές που δεν υπήρξαν ποτέ, δεν θα υπάρξουν και δεν θα σας αφήσουν να υπάρξετε...
Στην πόλη του ποτέ γυρίζεις να βρεις τον φίλο που άφησες χαιρετώντας βιαστικά και σε περιμένει
...το ποτήρι του άδειο, μόνο του...
Στην πόλη του ποτέ κρεμάς τον χάρτη που πήρες για να θυμάσαι πού ταξίδεψε το μυαλό μόνο...

Στην πόλη του ποτέ αλλάζεις κάτι και γίνεται για πάντα.

Τα τόσα ίδια μάτια...

Βιάστηκες να τρέξεις -να παίξεις την ταινία μπροστά...

Χα! Πόσες φορές γελάστηκες απ' αυτό;!

Πόσες "ταινίες" άλλων έκοψες βίαια πετώντας το φιλμ -κι ας σε είχαν πρωταγωνιστή;...

Ξαφνικά τα βλέμματα σηκώνονται...

Σε πρόδωσε η καύτρα του τσιγάρου σου

- τρεμάμενος "φάρος" μες στο σκοτάδι!

Το βλέμμα σου απογυμνωμένο

-κατεβάζεις την κάμερα,

σταματάς να φιλμάρεις...

Το "τρένο" ξεκίνησε -τί θα κάνεις;

Με αυτούς ή τους άλλους;...

Κάποιοι δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία

-πώς περιμένουμε να τερματίσουν μαζί;...

Για 'σένα, με το ένα χέρι, που κουβαλάς

-για 'σένα, με το ένα πόδι, που βαδίζεις...

Βλέπω καθημερινά "χριστούς" που καθόλου δεν διεκδικούν να τους προσδίδεται ο τίτλος του ...μεσσία!

Ίσως να ήμουν κι εγώ κομμάτι εκείνου του νοσηρού παρελθόντος σου,

που ήθελες ν' αποτινάξεις με τον παρατεταμένα μονότονο ήχο της αναπάντητης κλήσης...

Έκλεισα

-το είχες κιόλας διώξει...

Εμένα;!

Ασφάλεια, η μεγαλύτερη ...ανασφάλεια

"Βάλε κάτι επάνω σου -θα κρυώσεις"

"Πάρε ομπρέλα -θα βρέξει είπαν- αλλά και να μην βρέξει, πάρε να την έχεις"

Φόρεσα τα ίδια ρούχα με χθες -γιατί ν' αλλάξω;!

Μήπως άλλαξα αυτά που θέλω σε 'μένα;...

Και ζευγάρι ταιριαστό αυτού του φόβου η ελπίδα -αυτή η παγίδα...

Όσο νωρίτερα αντιληφθεί κανείς το πώς να μην μένει δέκτης αλλά να γίνει πομπός,

τόσο το καλύτερο...

Σηκώνω την τέντα του μπαλκονιού και μαζί το βλέμμα μου προς τα ψηλά

-επειδή υπάρχουν καλύτερα και σήμερα ξεκινώ γι' αυτά!

Στο δίλημμα ή ... ή ... απαντάμε και ... και ...

Είναι ωραία η αίσθηση να ξαπλώνεις γυμνός απ' αυτή την ελπίδα...

Είχα σχεδόν ξεχάσει...

...πως σε λένε Στέλλα

και νόμιζα πως αυτός ο ουρανός είναι πάντα κενός αλλά κι αρκετός από μόνος του

-ποτέ έναστρος, ποτέ να μην μπορούμε να κοιτάμε σ' αυτόν άστρα

ξαπλωμένοι σε λιβάδια κι ακρογιαλιές

με τα ρούχα που κυλισθήκαμε στο γρασίδι

"πλυμένα" απ' την υγρασία...

...και μετά ξέχασα πως σε λένε Ουρανία:

είχα επικεντρωθεί εκεί, στ' αστέρια

-σε κάθε ένα τους ξεχωριστά, με την προσοχή που αξίζει στην διαφορετική ομοιότητά τους,

την ξέρεις και την ξέρω-

δεν έβλεπα την απεραντοσύνη του δικού σου ουρανού,

που "έκλεινε" μέσα της όλ' αυτά τ' αστέρια...

...Θα θυμηθώ πως έχεις δυο ονόματα,

που λέγονται κατά περίσταση,

αλλά δεν κάνει το ένα δίχως το άλλο...

Με σπασμένα τα "φρένα"...

Ποιο τέλος;! Αυτό δεν είναι το τέλος

-είναι απλά άλλο ένα: και η αρχή του δρόμου προς ένα ακόμη!

Ετοιμάζεσαι να βγεις στον λάκκο των λεόντων

κι εκεί -θυμάσαι- δεν υπάρχει διαφυγή:

θα χιμήξεις σ' εν' απ' αυτά,

που μέχρι χθες φάνταζαν (;) απόμακρα -πιο άγρια...

Το "σύστημα" μοιάζει να ξέρει πότε να σου πετάξει ένα κόκκαλο

-κι ενίοτε να μην το κάνει καν,

απλά να προσποιηθεί τόσο ώστε ν' αρχίσεις να ξερογλείφεσαι.

Δυο χρόνια παρά κάτι τώρα "νεκρός"

και τώρα θες να "ζήσεις" ξανά

-με μια διαφορά:

αυτός που έχει ήδη, δεν φοβάται μήπως "πεθάνει"...

Βροχηδόν

Τα "πατήματα" της βροχής στα τσίγκινα παραπήγματα γίνονται το μελωδικό σου ξυπνητήρι...

Κατεβαίνεις για να προλάβεις να βραχείς

και κάθε στάλα της σε ξεπλένει

σμιλεύοντας αυτό το άλλο που εφεξής θα είσαι...

Οι βρεγμένες μύτες των παπουτσιών σου βιάζονται να προσπεράσουν

τους περαστικούς που δεν "επιστρέφουν" γρήγορα

-δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, πρέπει να φτάσεις εκεί που ήσουν, να θυμηθείς...

Ανεβαίνεις στο άδειο σπίτι

-ως και τα στοιχεία της φύσης σε καλωσορίζουν: βρέχει ακόμα...

Βγαίνεις στο μπαλκόνι και καρφώνεται το βλέμμα σου -εικόνα απ' το μέλλον:

Δυο ομπρέλες κινούνται παράλληλα

κι εκεί στη γωνία

κοντοστέκονται και φιλιούνται...

Ζήσε ξανά για το μετά -για την βροχή που τελειώνει- τελείωσε!

Το βλέμμα σου, πίσω απ' τα γυαλιά ηλίου, διάτρητο απ' το φως...

Τί κρίμα -μόλις έφυγες!

Καμιά φορά χρειάζεται να πάρεις τον πιο μακρύ δρόμο για να μάθεις

-καν' το αγόγγυστα!

Σκέψη βαθιά...

...μπήκες -χάθηκες...

Απελευθερώθηκες και τώρα ξανά μπορείς να είσαι κάποιος που δεν έχει να πάει πουθενά,

πουθενά να μείνει

-θα πας...

Για να ξεφύγεις απ' αυτούς που απαντάνε ρωτώντας "καλά;"...

Κάποιος να πατήσει την κόρνα, όπως τότε!

Να "κόψεις" το τιμόνι ενστικτωδώς -απότομα.

Κάποιος από ...πάνω τον έσωσε

-ή μήπως "κάποιος" κάνοντας πλάκα είπε:

"Όχι τώρα! Σου 'χω και κάτι ακόμα... Όχι έτσι!"

Μετέωρο ...άλμα

Μόλις μερικές ώρες που 'μαι ξύπνιος

κι ήδη δεν μπορώ ν' αντέξω πώς δεν ονειρεύομαι.

Μόνη παρέα μου ένα ανατολικό απόσταγμα

-για 'μένα τον δυτικό που πήγα βόρεια κι επέστρεψα νότια...

Απόψε γιορτάζουμε: κάποιος μίλησε για 'μας

-κάποιος μας πιστεύει για ...έμπιστους!

Τα δάκρυα που δεν σκούπισες -στέγνωσαν.

Στο "ξέφωτο"

Είδες, τα ψηλά δέντρα σε έκρυψαν

σου χάρισαν την σκιά τους

απαιτώντας από 'σένα

μόνο ν' αλλάζεις την θέση σου δίπλα τους

ανάλογα με την φορά του ήλιου...

 

Ώσπου κι αυτά λύγισαν

στο τράνταγμα του ανέμου

-σε αποκάλυψαν

κι έτρεξες να κρυφτείς ...στο ξέφωτο!

 

Μα εδώ δεν γίνεται -βάλλεσαι από παντού

σε ταλαιπωρούν κι όσα ακόμα σου ήταν ευχάριστα:

μια ζεστή μέρα πνιγμένη στο φως,

το θρόισμα των φύλλων απ' το αεράκι που σε κοιμίζει τη νύχτα,

η βροχή που μυρίζει στο νοτισμένο χώμα...

 

Εκτός αν...

...αν βγεις εκεί μπροστά

και σηκωθείς όρθιος καταμεσής

και κάνεις φίλους σου τα εμπόδια!

 

Αφήνεσαι... Ελευθερώνεσαι...

 

Και κάπου στη μέση της μέρας είσαι εκεί

με προτεταγμένα τα χέρια στον ουρανό

γελάς την απεραντοσύνη του

-δεν έχεις πλέον σκιά...

Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης

 

Δημοσιογράφοι και λοιποί συνδαιτυμόνες μιλάνε κοιτώντας τον "δέκτη", ακόμα και όταν το πλάνο απομακρύνεται,

αποφεύγοντας να κοιτάξουν τον "συνομιλητή" τους σαν να προβαίνουν σε κάποιο διάγγελμα

-ή ακόμα χειρότερα, σαν να υπαγορεύουν τον ρόλο τους, το ...ποίημα!

Σκοπός κάθε τηλε-συζήτησης μοιάζει να είναι ακριβώς το να μην βγει κανένα συμπέρασμα

-να θολώσει τα, έτσι κι αλλιώς σε έλλειψη, "καθαρά νερά".
 

Τα "μέσα" -τα κεκαλυμμένα ...έμμεσα-

φιλοξενούν κάθε ξέσπασμα που αναβάλλει ή ακόμα και ματαιώνει την άμεση εκδήλωση του ανθρώπου.

Ορυμαγδός διαμαρτυριών, λεξιπλασίες επί χάρτου, ραδιοφωνικές "κορώνες",

προωθημένα μηνύματα "δημοψηφισμάτων" και "διακηρύξεων" -τραγούδια ...κρίσης!

Και τις κρίσιμες στιγμές... Αγκομαχώντας -χωρίς απόθεμα ενέργειας...

  

Κι έρχεται μια μέρα απροειδοποίητα ...προειδοποιημένη: απεργία!

Με τις ...εγκεκριμένες εξαιρέσεις της κι αυτή -μην μας πούνε ...απεργοσπάστες, μην "περιθωριοποιηθούμε"!

Πάντα με τα δίκαια αιτήματα, πάντα με ...καθολική συνειδητή συμμετοχή

-δεν έχουν χώρο εκεί "αντιδημοκρατικές" διαδικασίες!

Ακόμη κι αν χρειαστεί να θεσπιστούν τέτοιες για να τις ...προασπίσουν!

Και κάθε στιγμή που περνά νιώθεις το βάρος της εξάρτησης -του τεχνητού συνδρόμου στέρησης- να αποτινάσσεται...

 

Πρόταση για άλλη μία "παγκόσμια ημέρα" -αλήθεια, υπάρχει κενό στο σχετικό ...καλεντάρι;!-

αυτήν την εκπαίδευση στην ψυχολογία υποκίνησης και εθελούσιας υποταγής των της μάζας:

ημέρα ...άνευ!

 

Στις πρώτες κιόλας στιγμές επαναλειτουργίας τους το πιστοποιείς:

αποκλειστική επιδίωξη αποτελεί η συνέχιση της ύπαρξής τους ανεξαρτήτως "επόμενης ημέρας"...

"Όχι! Δεν είναι όλοι έτσι -δεν μπορεί!" ενίστασαι, για να σε ...ξυπνήσει το επόμενο διαφημιστικό διάλειμμα:

διαφημίζουν τους "εχθρούς" τους -η μέγιστη, ίσως, επιτυχία του "συστήματος"...

Ξεγλιστρώντας...

Κενό χαρτί μπροστά σου -ξανά...

Πάει καιρός -διάβασες (;) όλα τα "γραμμένα"...

Διάβασες -κοίταξες, δεν μελέτησες;!

Και το χέρι -σώμα που αφήνεται καταμεσής του πελάγους- μόνο του γλιστρά...

Φευγαλέες γραμμές, χαρακιές προοπτικής -τίποτα δεν είναι τυχαίο μέσα στην ...τύχη του!

Κι αρχίζει ξανά εκείνη η εξομολόγηση -που προηγήθηκε κι αυτής εδώ ακόμα...

Και γυρίζεις πίσω -πειραματίζεσαι με τα χρώματα και τα σχήματα:

στις μυρωδιές του τραπεζιού μιας σκοτεινής "αστικής" κουζίνας,

με λαδόκολλες στο κενό τραπέζι της ταβέρνας,

δίπλα στους ραγισμένους τοίχους του πέτρινου σπιτιού στην πλατεία του χωριού...

Τα πρόσωπα είναι απότομα -ό,τι πρόλαβες να "ξεπατικώσεις" απ' την μορφή τους,

πριν αποστρέψεις το βλέμμα σου...

Οι λεπτομέρειές τους μόνο δυνητικές -αυτές που θα ήθελες...

Τελικά δεν ξέχασες -πώς θα μπορούσες;!...

Δεν νιώθω μόνος -τώρα ξέρω- είμαι...



Ονείρωξη...

…καλοκαιρινή: αυτό θα 'ναι οι διακοπές!

Το μελλοντικό που έρχεται απ' το παρελθόν -το παρελθοντικό που ξέφυγε απ' το μέλλον...

Αυτό που δεν κυνήγησα κι ας το ήθελα πάντα -αλλά κι αυτό που δεν το ήθελα κι ακόμα το κυνηγάω...

Παγιδευμένος σε πρόσωπα, μέρη, νοοτροπίες -κι ας μην τις ασπάστηκα ποτέ...

Κάτω απ' την στάχτη μερικών πούρων ακόμη, που έχω πιπιλίσει την βουτηγμένη σε ποτό άκρη τους...

Και οι μέρες, σαν εικόνες comic, εγκλωβισμένες μέσα σε τετράγωνα αλλά και τόσο δεμένες μεταξύ τους...

Και ο Sam… Και το κορίτσι -και κάθε κορίτσι...

Πώς ν' αγγίξεις αυτή που δέρνει με τα μαλλιά της τον αέρα;!

Πώς να την κουνήσεις απ' την θέση της -εκεί στα βράχια;... Δεν θα την κουνήσεις!

Εκεί θα περιμένει τα καράβια -μικρά και μεγάλα- και, μόλις έρθουν, τα επόμενα -πριν καν φύγουν...

Το δέρμα της νοτισμένο από αλάτι -και πώς να μιλήσεις χωρίς αυτό για ζωή;...

Το πολύβουο πανηγύρι παίρνει τέλος -άρχισε, αλήθεια, ποτέ;...

Ήταν πάντα αυτοί οι περαστικοί που κινούνται σε άλλη κατεύθυνση

-αυτοί οι ακίνητοι που περνάς δίπλα τους αφήνοντας την αύρα και το βλέμμα σου...
Πάντα άλλοι και τόσο ίδιοι μαζί...

Από την ...λίμνη

Μπροστά σου το άφθαστο φως σε κάθε κοφτή στροφή του δρόμου...

Τα πεινασμένα βλέμματα καταπίνουν τα πλακόστρωτα σοκάκια με μία επίγευση σοκολάτας να μένει...

Κάθε τυχαίο (;) άγγιγμα σε φέρνει πιο κοντά -απομακρύνοντάς σε...

Δεν θέλεις να τελειώσει· κι ο χρόνος -τώρα που δεν τον ξέρεις- συμμαχεί ευκαιριακά μαζί σου...

Ξυπνάς από τον ύπνο που δεν έπεσες...

Τα κύματα εκεί -πιο αφρισμένα από ποτέ...

Τα μάτια σου μια λίμνη που τάραξε τα νερά της ένα βότσαλο... 

Στην γυάλα

...Περιφερόμαστε ά(σ)κοπα σ' αυτό τον ιδιότυπο "γυάλινο" κόσμο...

Εμείς δεν μπορούμε να δούμε αυτό που αληθινά συμβαίνει και πώς μας βλέπουν έξω απ' αυτόν

-εσείς δε μπορείτε να δείτε γιατί ακριβώς συμβαίνουν όλα μέσα σ' αυτόν...

Παραμορφώσεις, αντανακλάσεις, μεγεθύνσεις και η κίνηση αδιάκοπη...

Είμαστε "προστατευμένοι" και περιμένουμε απλά να μην ξεχάσουν να μας ταΐσουν

-απολαμβάνουμε το φαγητό που μας κάνει να ξεχνάμε πώς ήταν που ήμασταν κυνηγοί-

τρομάζοντας ενίοτε, όμως, από κάποια επιθετική κίνηση εναντίον μας προερχόμενη έξωθεν...

Έξω απ' τα όρια μας -αυτά που θα' θελαν να 'ναι και τα της νόησής μας...

Κι ανεβαίνεις προς την επιφάνεια να δεις πού βγάζει αυτό το φως στο τέλος του νερού,

μόνο για λίγο και το κεφάλι ξανά μέσα -θα το μάθεις καλά αυτό!

Στον κόσμο των "μεγάλων" δεν γιορτάζονται γενέθλια...

Ποιά θα ήταν πρέπον άλλωστε;! Της γέννησης ή της ...αναγέννησης; Αυτή είναι έξω από 'δω!

Εθισμός

Προσμονή για την άγνωστη μοίρα -που δεν σου δόθηκε πριν σ' αφήσει να πιστεύεις πως την ορίζεις...

Κι αγνάντεμα έξω απ' το παράθυρο, που όλα προσπερνάνε γρήγορα...

Και το μυαλό κενό -εκεί "μπροστά" να προετοιμάζει,

παίζοντας και ξαναπαίζοντας την "ταινία" πριν ...παιχτεί

-όλες τις εκδοχές, πάντα ήθελες να τις βλέπεις όλες κι ας μην διάλεγες καμία...

Και αποβίβαση με καρδιοχτύπι...

Και το μουντό φως χάνεται ξαφνικά -όπως ακριβώς σε συνεπαίρνει!-

για να πάρει την θέση του ένα εντονότερο...

Και νιώθεις ξανά να είσαι κάτι -το κάτι άλλο, πάντα το άλλο!- για κάποιον άλλον...

Και μετεπιβίβαση και περιπλάνηση νυχτερινή

-γλυκό βασανιστήριο με το βάρος στους ώμους να το σηκώνεις περήφανα...

Και η ψύχρα του αέρα να είναι το πανωφόρι που δεν έφερες...

Και το παιχνίδι της πρόκλησης -τελικώς με τις αυθόρμητες εκδοχές, που δεν πρόλαβες να σκεφτείς...

Και περίπατοι στα σοκάκια, που συνδέονται μεταξύ τους αλλά δεν βγάζουν πουθενά αλλού...

Και αίσθηση υπεροχής στην θέα που κόβει την ανάσα -θα την ξαναβρείς μ' ένα φιλί!

Και τροφή που διεγείρει την όραση, την αφή, την γεύση...

Και ...ξύπνημα!

Όπως του "πρέπει" για ύστατο: μ' έναν ανεξήγητα διάχυτο εκνευρισμό -κάτι ηλεκτρικό στην ατμόσφαιρα...

Και περίεργη ετοιμασία για την τελευταία βόλτα των αισθήσεων!

Και είσαι ακόμα ...υπεράνω -"ένας ακόμη αποχαιρετισμός!"

Κι όμως, το ύστατο "κράτημα" σε σφίγγει και σε κρατά εκεί,

σε πνίγει με το τρέμουλο και την υγρασία του,

μένεις εκεί καθηλωμένος -φεύγει μόνο το πεπερασμένο σου σώμα...

Και το βλέμμα που αποφεύγεις να δεις ήταν κρύο μπάνιο στην προσμονή μιας εξόδου...

Άχρονος

"Αν το αφήσετε, θα σας αφήσει!" -με άφησε...

Μια μέρα, μια βδομάδα, ένας μήνας, ένας χρόνος -πόσο ακριβώς πάει από ...πότε;

Ένα πετάρισμα των βλεφάρων θα 'ταν!

Σαν ψέμα...

Κι η πιο επώδυνη κούραση -αυτή του ...ξεκούραστου!

Πώς να κοιμηθείς· πώς να θέλεις να ξυπνήσεις;!

Ατάκτως ερριμένα λόγια -ευτυχώς δικά σου- αυτό διάλεξες!...

"Πες ένα νέο, ένα ψέμα -έστω!"

Κι ώρες περιπλάνησης εντός κι εκτός -πολλές φορές θα τρεμόπαιξαν αυτά τα βλέφαρα!...

Και κάθε δειλινό επιστροφής, με τον ήλιο να επιχειρεί να σε τυφλώσει τελευταία φορά

-μέχρι την επόμενη- αντανακλώντας στον ορίζοντα.

"Μπορείς να πας πιο πίσω; Θέλω να βλέπω λίγο έξω απ' το παράθυρό μου."

Χαιρετισμός όλο χαμόγελο πίσω απ' το μισόκλειστο παράθυρο...

Από το ροζιασμένο χέρι -το ίδιο με εκείνο που κρατούσες στα πρώτα σου βήματα για να διασχίσεις τον δρόμο;...

Και το δέρμα της σαν εκείνο του χαρτιού που ξεπατίκωνες τους χάρτες

-για να προλάβεις να πας ταξίδια που δεν πήγες- παντού!

Κι εκεί στην ουρά -την ανθρώπινη σπασμένη αλυσίδα- άλλη μια μέρα χαμένη πριν καν φτάσεις να τ' ακούσεις:

"Θα ξανάρθεις και τον άλλο μήνα -τελευταία φορά."

Ψέμα!